شوخی تلخ: جدایی فوتبال از سیاست!

به گزارش وبلاگ بازی، در عصر حاضر انسان های بی رسانه از هر ابزاری برای انتقال پیامش استفاده می نمایند و گرچه هنوز صدای رسانه های پرقدرت رسمی بسیار بلندتر است اما این انحصار ترک برداشته است.

شوخی تلخ: جدایی فوتبال از سیاست!

وبلاگ بازی؛ احسان محمدی- یکی از شوخی هایی که اصلاً خنده دار نیست، ادعای جدایی ورزش از سیاست است. اینکه در تریبون های رسمی فیفا می گوید فوتبال از سیاست جداست! آرزوی شیرینی است اما در حد همان آرزو مانده است.

در مراسم افتتاحیه جام جهانی 1978 آرژانتین، خورخه رافائل ویدلا دیکتاتور آرژانتین که با کودتای نظامی به قدرت رسیده بود، در حالی که شهر پر بود از مادرهایی که فرزندانشان به دلایل سیاسی بازداشت و مفقودشده بودند، سخنرانی پرشوری در وصف آزادی و صلح و انسان دوستی انجام داد.

هنوز هم از آن جام جهانی به عنوان سیاسی ترین جام جهانی یاد می گردد. فوتبال به عنوان یک مرهم برای زخم های خون چکان مردم آرژانتین انتخاب شده بود. سزار منوتی سرمربی تیم ملی آرژانتین بعدها گفت نمی توانم انکار کنم که سیاستمداران از ما سو استفاده کردند!

در مقاله ای که گاردین سال 2017 نوشت و به فارسی ترجمه نشده، نکته بسیار جالبی در خصوص جام جهانی 1978 رمزگشایی شده است. در آن مسابقات روی دو طرف قسمت پائین تیرک دروازه ها نوارهای عظیم سیاهی دیده می شد.

نویسنده مقاله با سفر به آرژانتین و در یک گزارش میدانی آشکار کرد که این حرکت از سوی جمعی از کارکنان استادیوم ها به منظور رساندن پیغام اعتراضی به جهان در خصوص مفقودشدگان سیاسی اجرا شده بود. درواقع همان بازوبند سیاهی که مادران و زنان آرژانتینی به بازو می بستند را به شکل دیگری روی تیرک دروازه ها بسته بودند تا وسط نمایش دیکتاتور، صدای خفه شده را به جهان مخابره نمایند.

پله هم در کتاب خاطراتش چرا فوتبال مهم است که وحید نمازی به فارسی برگردانده از نظامی های وقت در برزیل نوشته است که فوتبال را برای مهار توده های معترض به گروگان گرفته بودند. می گردد صدها مثال در خصوص سو استفاده سیاست از فوتبال ردیف کرد. تقریباً در سه دهه اخیر همه میزبانی های جام جهانی به واسطه اتهاماتی مانند رشوه، تبانی، اعمال نفوذ سیاسی و ... زیر سؤال رفته است.

فوتبال یک صحنه نمایش عظیم با بینندگان بسیار و ضریب نفوذ فوق العاده است. هرکسی سعی می نماید تا از آن برای دیده شدن و انتقال پیغام استفاده کند. فیفا بارها قوانینی تصویب نموده است تا مانع ابراز نظرهای سیاسی از سوی بازیکنان گردد. از آن جمله منع هرگونه نمایش شعار سیاسی توسط بازیکنان و کادر فنی است. اقدامی که بارها نقض شده است.

مهرماه سال گذشته تیم ملی ترکیه در چارچوب مقدماتی یورو 2020 آلبانی را 1-0 شکست داد، بازیکنان این تیم بعد از گلزنی رو به تماشاگران سلام نظامی دادند. این حرکت به مثابه حمایت آنان از حمله نظامی ارتش ترکیه به کُردها تعریف شد و جنجال آفرید.

اما شب گذشته و در جریان لیگ برتر دو بازیکن دورتموند و مونشن گلادباخ هم در حمایت از جرج فلوید و اعتراض به رفتار دولت ترامپ دو حرکت نمادین انجام دادند. جیدون سانچو، ستاره انگلیسی دورتموند بعد از گلزنی مقابل پادربورن نوشته زیر تی شرت ورزشی اش را به دوربین ها نشان داد: عدالت برای جورج فلوید. هشتگی که در شبکه های اجتماعی پس از کشته شدن این شهروند سیاه پوست آمریکایی متداول شده است.

مارکوس تورام پسر لیلیام تورام ستاره سابق تیم ملی فرانسه که مهاجم گلادباخ است هم بعد از گلزنی مقابل یونیون برلین از ژست مرسوم به قصد عدالت خواهی برای سیاه پوستان استفاده کرد و زانو زد.

حتی اگر خوشمان نیاید هم باید باور کنیم که فوتبال با سیاست درآمیخته است. همان طور که سیاسیون از این صحنه پر زرق وبرق برای نمایش قدرت خود و پنهان کردن دست های خون آلودشان استفاده می نمایند، گاهی ورزشکاران هم از آن برای نشان دادن اعتراض علیه سیاسیون بهره می گیرند.

در عصر حاضر انسان های بی رسانه از هر ابزاری برای انتقال پیغامش استفاده می نمایند و گرچه هنوز صدای رسانه های پرقدرت رسمی بسیار بلندتر است اما این انحصار ترک برداشته و حتی یک مچ بند، یک نوشته روی تی شرت، یک خال کوبی، یک شعار روی قلم بند و ... هم در زمین های ورزش به شیوه ای برای فریاد تبدیل شده است.

منبع: عصر ایران

به "شوخی تلخ: جدایی فوتبال از سیاست!" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "شوخی تلخ: جدایی فوتبال از سیاست!"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید